Boost voor je imago

Wat het verwijderen van je blogje al niet teweeg brengt…?! Ik moet zeggen, als je wil weten hoe graag je gelezen/gevolgd wordt, is dit de ultieme test!

Nauwelijks een uur was mijn blogje verdwenen, of de eerste berichtjes kwamen binnen: ‘Waar is je blogje?’ – ‘De link werkt niet meer…’ – ‘Hé meid, ik geraak niet meer op je blogje’ – ‘Ik krijg een boodschap dat je blog verwijderd is, is dit zo? Dat meen je niet hé!’ – ‘Hé, ik wil je nog blijven volgen hoor!’ – ‘Ik mis je!’ enz…

En dan de onvermijdelijke vraag natuurlijk naar het waarom? Wel, eigenlijk was het vooral een heel impulsieve daad (hmhm) waarbij ik me niet bewust was dat de gevolgen zo definitief zouden zijn… één klik op de knop en hop, je blog is dus écht wel helemaal weg; van al die diepe zieleroerselen die ik met veel wikken en wegen cyberspace heb ingestuurd blijft alleen het nauwelijks troostbiedende zinnetje ‘Helaas, de blog op trickyconquest.blogspot.com is verwijderd.’ over...

Gelukkig had ik zelf al mijn schrijfsels (én reacties) regelmatig gekopieerd naar mijn harde schijf… hm, die vluchtige cybertoestanden zijn toch nog niet echt mijn ding hoor... al gebiedt de eerlijkheid me erbij te zeggen dat ik zaterdag alweer spijt had van mijn onbezonnen daad en ik een beetje in een rouwproces zat om de ter ziele gegane Tricky Conquest.

Nou ja, helemaal onbezonnen was die daad ook weer niet natuurlijk!
De mensen van het eerste uur weten al wel dat ik niet onverdeeld enthousiast aan de blog begonnen ben… Na het lezen van Freya’s boek (waardoor ik ook op haar blog beland ben) kon ik proefondervindelijk ervaren dat het mailen met lotgenoten me wel deugd deed, en las ik op verschillende blogs dat mensen toch ook heel wat steun konden vinden in zowel het zelf schrijven als het gaan lezen bij lotgenoten… Maar om mezelf zo bloot te geven in cyberland?! Door toedoen van wat vrienden, die vonden dat ik ook dat dan maar proefondervindelijk moest ervaren (ha ja, ervaringsgericht onderwijs, daar zijn we voor hé!) ben ik uiteindelijk toch gestart… en ja hoor, het deed deugd! Niet alleen heb ik er al heel wat ‘sombere piekermomenten’ mee overwonnen en werkt het écht wel therapeutisch, ook heb ik er al een aantal goeie vrienden door gemaakt én helpt het om je eigen situatie af en toe te kunnen relativeren… bovendien schrijf ik graag, en moet ik toegeven dat als ook regelmatig gelezen wordt wat je schrijft, dit toch een meerwaarde biedt!

Toch waren en zijn de reacties niet onverdeeld positief! Ik hoor ook de negatieve klok (‘aandachttrekkerij’ – ‘allé, je zet je privéleven toch niet zo te kijk!’ – ‘amai, zo geniet je er precies van dat je K hebt!’ – ‘ik ben niet geïnteresseerd in jouw privé-leven hoor’ enz…), meestal via via natuurlijk, want meestal zijn dat niet mijn ‘meest naaste compagnons’… maar (soms té) gevoelig zieltje als ik ben, trek ik me die ‘commentaar’ natuurlijk ook wel aan… de ene dag al meer als de andere, maar vrijdag was dus zo’n dag (door nog wat andere perikelen) dat ik er erger dan anders ‘onder leed’ en klik… Tricky was verdwenen…

Maar… uiteindelijk wegen de voordelen toch meer door dan de nadelen, en uiteindelijk heeft mijn ‘ik trek het me niet aan wat een ander van me denkt’-stuk (waar Tricky toch wel een mooie verpersoonlijking van is geworden!) de innerlijke strijd gewonnen… dus lieve Sunflower-Tricky, wees weer welkom en wees maar lekker tricky!