Confronterend...

Op weekend gaan naar de Ardennen en daar de jongste zijn (op één na) maar toch samen met de oudste (88jr.) moeten 'thuisblijven' omdat je de wandeling van 8 km niet mee kan doen... het confronteert!
Vaststellen dat zelfs de wandeling van 2 km in het Arboretum te vermoeiend voor je is, terwijl de andere deelnemers allemaal boven de 55 zijn... het confronteert!
Niet hoeven te helpen bij het koken of het tafel dekken of het afwassen (voor een groep van 14 man) maar gewoon met je luie kont in de zetel zitten/liggen en toch het meest vermoeid zijn van de hele hoop... het confronteert!
Ervaren dat zelfs een gesprek voeren, een spelletje spelen of met de hele groep samen aperitieven en je aandacht daarbij houden je vermoeit, en al je energie opgebruikt... het confronteert!

Ik zal nog wel aan het bekomen zijn van de Bali-trip met ziek-zijn als toemaatje, maar ook dat confronteerde (meer dan ik dacht!)!
Na 4 jaar is de drive om nog maar eens opnieuw te gaan revalideren ver te zoeken, zeker als je weet dat je nooit meer je oude conditie zal terugkrijgen, en als je je stramme lijf met je pijnlijke spieren en gewrichten iedere keer met veel moeite en pijn weer in beweging moet brengen...
Ik probeer... dagelijks een wandelingetje te maken, al is het maar tot het einde van de straat!
Ik probeer... regelmatig mijn oefeningetjes te doen, om bepaalde spieren soepel te houden en zo de belasting wat van mijn pijnlijke gewrichten (complicatie van de chemo die ik anderhalf jaar geleden kreeg) af te nemen, en soms lukt het ook nog ook!

Maar ik was ook erg blij dat ik weer een infuus Humira kreeg om de ontstekingen wat te doen afnemen... en ik ben ook blij dat er zoiets als morfine bestaat om de pjin wat te verzachten en ik vrees dat ik een ouwe - oeps, foutje, jonge! - zaag aan het worden ben...
Maar ik heb dan ook net ook nog een portie chemo (monoklonale antilichamen) gehad, dus ik vind dat ik het eventjes mag zijn ;-)!