Kabbelende dagen en wat gedeeld wil worden...

Vrijdag alweer, en net als je denkt dat je dan 'het ergste' van deze chemoweek wel weer gehad zal hebben, en je met veel smaak toch weer een ontbijt hebt verorberd, overvalt je toch weer een golf van misselijkheid en komt alles er toch weer uit, en kan je niet anders dan je weer even neervlijen in de zetel en geduldig wachten tot de bibber in je lijf weer over is, en het bonken in je hoofd weer even wat minder is en je je weer goed genoeg voelt om even achter de computer te kruipen... het is me wat, die chemo-troep!

De dagen kabbelen dan veel te langzaam naar mijn zin voorbij... het is niets voor mij om dagen achtereen alleen maar te liggen en te rusten en te wachten tot je je beter voelt, maar goed, voor wie is dit eigenlijk wel iets hé?!
En vooral dat nergens zin in hebben, daar baal ik zo van... ik die nog 1001 dingen op mijn 'to do-lijstje' heb staan, die voor ik ziek werd geen benul had van hoe 'verveling' voelde, ik heb nu zo weinig zin in wat dan ook dat ik me moet tevreden stellen met alleen maar liggen en muziek luisteren en wat tv kijken en heel af en toe eens even telefoneren (op een goed moment) om toch even wat contact met de 'world outside' te proeven...

En natuurlijk liggen de piekergedachten dan op de loer, als ze zoveel ruimte krijgen en zich lekker kunnen nestelen samen met jou op de zetel... en dan komen er van die dwaze dingen in me op... of ik wel genoeg aan het genieten ben, of het niet alleen maar wat zinloze tijdsvulling is als ik maar weer eens een aflevering van Friends of Sex and the City opzet om mijn gedachten wat te verstrooien. Zelfs bij de betere Engelse Crime-series krijg ik schuldgevoelens, kan ik écht niet iets anders, iets nuttigers gaan doen nu, want stel dat de tijd die je rest niet zo lang meer is, ga ik dan geen spijt hebben dat ik zoveel uren 'loos' naar die series zat te kijken... en al helemaal gaat mijn schuldgevoel opspelen als ik dan toch naar die herhaling van ER kijk, waarin Dr. Marc Greene sterft aan zijn hersentumor en je op voorhand al weet (ah ja, want je zag deze aflevering ooit al eens, lang voordat je zelf ziek was) dat je zal gaan huilen bij de manier waarop hij met zijn puberdochter nog een laatste vakantie doorbrengt... want ja, nu zoek je het toch echt wel zelf hoor meid, een beetje melodramatisch gaan doen en dan nadien verzwelgen in zelfmedelijden...

En toch... doet het ergens ook een beetje deugd... de druk die een beetje van de ketel af kan, de tranen die dan over je wangen stromen, en ook een beetje (veel) voor jezelf zijn, en voor al die anderen die getroffen zijn door dat vreselijke K-monster en voor al diegenen die al iemand hebben moeten afgeven (al dan niet aan het K-monster) en alleen achterbleven... je emoties even vrij spel geven, je er even niet tegen verzetten, en het laten gebeuren, want ook je verdriet en je angst en je woede en alles wat je nog meer aan verwarrende dingen voelt bij deze kloteziekte, moeten af en toe de ruimte krijgen om geuit te worden...

En dan misschien wel even iemand willen horen, en heel misschien hierover wel iets willen zeggen aan die iemand, en je even een heel klein beetje minder alleen voelen dan daarmee, maar uiteindelijk niet weten wie je dan wel zou willen horen, en ook niet goed durven om die iemand dan ook even erg verdrietig te gaan maken, of ongemakkelijk of ... en bang zijn dat die iemand dan misschien de verkeerde dingen zou gaan zeggen (zoals 'alles komt goed' of zo, want dat wil je nu even écht niet horen, niet nu, nu je met deze gevoelens zit, nu wil je alleen maar even gewiegd worden en je verdriet en angst kunnen laten zijn zoals ze zijn!) en dus besluiten om het toch maar niet te doen, en je dan maar even in jezelf terug trekken en heel mindful bij je eigen emoties blijven en gewoon laten komen wat komt... en voelen dat het goed doet, ergens, hoe pijnlijk het ook is, en hoe verdrietig het ook voelt, en hoe alleen je ook bent, het lucht ook een beetje op, en het maakt je weer wat milder voor jezelf (zoals je toch ook steeds je cliënten probeert aan te leren!), en voelen dat het ook wel even mag, zo nu en dan, je tranen laten stromen... niet te vaak, want je mag zeker niet vergeten ook nog heel veel te genieten, maar af en toe zo'n beetje emotie toelaten helpt je om dat daarna dan weer met volle teugen te kunnen doen... al was het maar van het kaartje dat daarnet weer in je bus stak...

En dan uiteindelijk heel erg twijfelen of je er al dan niet een logje over zou schrijven... en als het dan geschreven is, ook nog even heel erg twijfelen of je het al dan niet zou publiceren, of het alleen maar opslaan onder je 'diepe zieleroersels die beter niemand anders leest'... en tenslotte besluiten dat je het door het te publiceren ook een beetje kan delen, en dat dat misschien ook wel genoeg is, zo, op die manier...