Extremen...

Toen ik vanmorgen naar de berg reed voor mijn portie helend gif kwam ik een jogger tegen, en nog een en nog een en ... en ik bedacht dat het toch al verdomd lang geleden was dat ik me nog zo fit had gevoeld dat ik zomaar zou kunnen gaan joggen, fris en monter in de vroege ochtend.
En verlangend probeerde ik me terug voor de geest te halen hoe het voelt als je je helemaal fit en gezond voelt... eerlijk gezegd, ik weet het eigenlijk niet meer... het is ook al ruim anderhalf jaar geleden dat ik de diagnose te horen kreeg, en al heel snel kreeg ik toen af te rekenen met darmproblemen door de zware bestralingen. Ook de vermoeidheid kreeg me al snel in zijn greep en heeft me sindsdien niet meer losgelaten... Een vermoeidheid die heel anders voelt dan gewoon gezond moe zijn, en die zelfs compleet anders voelt dan iets minder gezond moe zijn (wanneer je overwerkt bent bv. of met een kater op de bank hangt of zo!); het is een soort nevel die over je is heengedaald en als het ware bezit van je neemt, waardoor alles, maar dan ook alles, vermoeiend wordt... Er is de fysieke vermoeidheid, het hijgen na een halve trap, het krachtverlies, het doodop zijn na de afwas te hebben gedaan... maar er is ook die nevel in je hoofd, die maakt dat je niet meer helder kan denken, dat je veel te vaak naar woorden moet zoeken, of zinnen begint maar halverwege niet meer weet wat je aan het vertellen was... En er is altijd wel ergens een pijntje; bij mij met stip op nummer 1, de darmen die vervelend doen en dus voor buikpijn zorgen, maar ook hoofdpijn en spierpijn is er nagenoeg constant, en sinds mijn keelontsteking komt daar nu ook keelpijn bij, en pijn op mijn ogen, maar dat zou van de vermoeidheid komen.

Ik wil hier geen klaagzang heffen op mijn leven hoor, maar toch even laten weten dat ik sinds december 2007 eigenlijk geen enkele dag meer ben opgestaan met het 'ik voel me goed'-gevoel! Er zijn betere en mindere dagen maar echt helemaal goede dagen heb ik nog niet gehad, ook niet tijdens de herstelperiode in het najaar. Uiteraard waren er toen ook weer de opflakkering van de lyme en de nieren die nog niet behoorlijk functioneerden, maar soms (vandaag bijv.) bezorgt het me toch ook wel een beetje paniek... Je hoort het immers maar al te vaak, dat de vermoeidheid blijft aanslepen, dat bepaalde klachten blijven, ook al is de K weg.

En daar lag ik dus over te piekeren terwijl ik de verschillende infuusjes helend gif in mijn arm zag wegsijpelen... wat doet dat gif - buiten hopelijk de slechte cellen doden - nog allemaal met mij en mijn lijf?! Ik probeer meestal op een positieve manier dat gif te benaderen, omdat ik (tamelijk naief vrees ik) denk dat het dan beter zijn werk zal doen, maar vandaag lukte me dat toch eventjes niet en ik werd op de koop toe weer hyperemotioneel...

Nu, de verpleegster van dienst probeerde me te troosten door te zeggen dat het de vermoeidheid en uitputting is die me zo emotioneel maakt, en de cortisone die stemmingswisselingen veroorzaakt, maar of ik daar nu zo getroost mee was?! Ik denk dat het tijd wordt om mijn kaartje voor extreme tijden op te sturen, met de tekst: 'things are getting worse, please send chocolate', maar naar wie hé?! Anyone?!