Te veel dood om me heen... van te veel (te) jonge mensen... op het nieuws de talloze Afrikanen, veel te veel kinderen, die sterven van de honger, in Noorwegen de verschrikkelijke aanslag op zoveel levens vol toekomst, een schietpartij in Texas, een treinongeval in China, Amy Winehouse die ook al veel te jong dood in haar huis wordt aangetroffen...
Maar ook dichterbij is de dood dichtbij... genadeloos hard, in levens die (veel) te vroeg (zullen) eindigen, moegetergd door die hatelijke ziekte die veel te veel (te jonge) mensen in de greep houdt...
Je zou niet mogen sterven als je niet eerst al de kans had gehad om dagen, weken, maanden, jaren van het leven te mogen eten, traag en langzaam, mindful proevend en dan weer gulzig en hap-slok-slik, omdat je er niet genoeg van kan krijgen...
Je zou niet mogen sterven als je hoofd nog vol toekomst zit, als je nog 1001 plannen hebt, als je nog je visie op en in het leven aan het ontwikkelen bent, als je minder verleden - en dus minder herinneringen - hebt dan je mag verwachten als je op de wereld komt, als je mensen moet achterlaten die je eigenlijk logischerwijze zelf zou hebben moeten te grave dragen, als je mensen moet achterlaten die nog net te jong zijn om zelf hun leven in handen te nemen... je zou gewoon niet mogen sterven...!
Maar er wordt veel gestorven, te veel en te vaak (en zeker de laatste weken... hebben ze dat 'quotum hierboven' nu nog niet gehaald?!), zelfs dagelijks, zelfs elke minuut, elke seconde, misschien wel elke nanoseconde... meer nog, het is zelfs één van de weinige zekerheden die we kennen in dit leven, dat we ooit het tijdelijke voor het eeuwige zullen verwisselen...
Ik was laatst samen met Didier en Shannon (de vriend van Mieke*, die ook veel te jong van ons werd weggerukt) op de tijdelijke tentoonstelling van Toetanchamon in Brussel en ik was ontroerd door zoveel symboliek en zo'n sterk geloof in een leven na de dood... Ik zou willen dat ik daar zelf ook in kon geloven... het zou het denken over en stilstaan bij de dood misschien wat minder moeilijk maken... en het afscheid van wie me dierbaar is, misschien een beetje draaglijker...!? Waar en wanneer verloof ik toch dat geloof in een hemel, in een hiernamaals, in een nirvana, in een leven na dit leven?!
18 opmerkingen:
Wat ban IK blij dat ik van je hoor Tricky!! Je zonnebloem is gebroken vandaag!! Ik heb er bij staan janken en er vanavond een logje over gemaakt. Ik heb er nog wel een aantal staan hoor, in de tuin, maar deze was de grootste, de sterkste, de laatbloeier....... Ik geloof WEL heel sterk in een hiernamaals, eigenlijk weet ik het zeker, maar dat neemt niet weg dat het verschrikkelijk is als mensen te jong en te onnatuurlijk sterven..........
Wat ban IK blij dat ik van je hoor Tricky!! Je zonnebloem is gebroken vandaag!! Ik heb er bij staan janken en er vanavond een logje over gemaakt. Ik heb er nog wel een aantal staan hoor, in de tuin, maar deze was de grootste, de sterkste, de laatbloeier....... Ik geloof WEL heel sterk in een hiernamaals, eigenlijk weet ik het zeker, maar dat neemt niet weg dat het verschrikkelijk is als mensen te jong en te onnatuurlijk sterven..........
Ik geloof niet in goden, maar wel dat er "iets" is na de dood. Met name sinds de dood van mijn grootmoeder heb ik heel sterk het gevoel dat er vanuit dat "iets" over mij gewaakt wordt. Niet dat dat een garantie biedt op geluk. Je leven moet je uiteindelijk toch zelf leven, en je kan het maar beter leven voor de dood. Maar het troost me wel dat dood niet zomaar helemaal weg is.
je hoort ook niets anders, dat klopt, zou er ook een goed nieuws zijn?
Je hebt gelijk. Het is zo onrechtvaardig wat er allemaal gebeurt. Zo triest en zinloos.
Toch proberen om zelf het hoofd boven water te houden, meisje. Sterkte!
Als er teveel in je leven gebeurd is het moeilijk om daarin te geloven denk ik. Het is te oneerlijk.
Ik denk aan je x
Het is allemaal zo unfair. Je wilt kunnen leven om te kunnen genieten... en soms wordt dat genadeloos afgenomen door een gek die een overtuiging heeft. Of je wordt ziek, zo ziek, dat je lichaam vecht en vecht, maar dat het niet meer anders kan dan zich over te geven. Maar dan heb je diegene die het wel halen...maar dat staat uiteraard in schril contrast met diegene die te vroeg moeten gaan.
Schep moed!
Christel
Ik geloof niet in een leven na de dood... Je sterft, je lichaam wordt ontbonden in individuele atomen en die worden gerecycleerd. That's it. Als je, zoals ik, een wetenschappelijke opleiding gehad hebt, dan is dat de logische verklaring. De enige manier om eigenlijk verder te leven is in de gedachten van andere mensen, of uiteraard via kinderen, door je genen aan hen door te geven.
ik denk ook niet dat er iets is na de dood. maar ik geloof wel in dat liedje : ' dood ben je pas als iedereen je is vergeten '.
Ik denk graag terug aan mooie herinneringen die ik heb van mesnen die er niet meer zijn.
Maar uiteraard zou ik liever hebben dat ze er nog zijn en hun leven kunnen leven.
Maar helaas : het leven is niet rechtvaardig.
Ik wil graag geloven in een hiernamaals, neemt niet weg dat ik het ongelooflijk zinloos en verdrietig vind als jonge levens te vroeg eindigen.
Ik wens jou alle sterkte en liefs, ik denk aan je zeker nu overal zonnebloemen groeien!
Het leven is mooi, en misschien daarom is de dood daarom juist wel zo moeilijk te verkroppen. Als ik heel eerlijk ben geloof ik ook niet serieus in een hiernamaals, maar ik houd het nog even open, wie weet, een troostend idee soms...
In ieder geval goed weer van je te horen, ik zat ook al aan je te denken, het was hier zo stil...
Ik geloof wel dat het gedaan is na dit leven. Dat je oplost in het grote universum en zo één wordt met de natuur, lijkt me toch een troostende gedachte.
Maar al dat afscheid nemen...ik heb het ook al een keer teveel moeten doen. Het doet pijn, ja. Sterkte.x
Afscheid nemen... zo moeilijk...
Aanvaarden... nee, gaat even niet...
Sorry, iets totaal anders.
Dag Tricky,
Vroeger werden ze zetduiveltjes genoemd. En toen was er nog dat beroep met die mooie naam: letterzetter.
Als die even zondigde, dan kwam er een zetduiveltje.
Dikwijls schrijven vingers verborgen verlangen.
Ik zeg zomaar wat.
Maar uw zin hierna deed mij tweemaal lezen en zoeken naar het verschil tussen één letter.
"Waar en wanneer verloof ik toch
dat geloof in een hemel, in een hiernamaals, in een nirvana, in een leven na dit leven?! "
Gevonden?
Uvi
Heel erg moeilijk om te reageren op je logje, Tricky... Je kent me intussen zo'n beetje...
Dikke zoen,
Lie(f)s.
Fijn iets van je te horen en ik herken heel veel van wat je zegt. Maar toch: het leven is ook mooi. Er zijn veel dingen de moeite waard. Echt. En over het hiernamaals? Ik zou ook willen dat ik daar geloof in kon hebben.
Ik laat een traan.....mede om de reactie van Janneke....
xxxxxxx
Ik ga over weinig dagen weer op vakantie naar Frankrijk en ik ga weer een foto met zonnenbloemen scoren voor je, beloofd is beloofd.....
Lieve Tricky
Wij hebben ook al zovele jonge mensen begraven...teveel...
ik hoop echt dat er nog iets is,
dat ik ze allemaal ooit terugzie in eender welke vorm...
Ik hoop dat het zonnetje de volgende dagen wat meer moeite doet, we kunnen het allemaal goed
gebruiken...ik wil je ook nog veel
sterkte wensen want je hebt het nog
niet gemakkelijk gehad en je bent
nog zo jong..
heel veel liefs..
Een reactie posten