Vanmorgen werd de vader van de 3 kinderen van een vriendin van me gecremeerd… het leven was voor hem niet gemakkelijk en hij was niet makkelijk in het leven, de weg slingerde vaak en meermaals werd hij door het (nood)lot ingehaald.
Zo ook nu, nu hij de strijd tegen kanker verloor, op 51-jarige leeftijd, alweer veel te vroeg. Toch leek het of de aanwezigen opgelucht waren dat zijn strijd gestreden was, en dat er nu op een dieper niveau afscheid kon worden genomen.
Zijn kinderen hadden de laatste 8 jaar geen contact meer met hem, maar werden nu als jonge mensen geconfronteerd met de zorg voor hun doodzieke vader, die weinig andere contacten had. Het doet wat met een 21-, 18- en 14-jarige als je plots belast wordt met die ultieme levensvragen, en de praktische aanpak ervan, terwijl je eigenlijk nauwelijks nog wist dat je ergens ook nog een vader hebt… Toch was het een heel sereen afscheid. Vader werd niet ‘heiliger’ voorgesteld dat hij geweest was, en toch was er ook begrip voor zijn moeilijke levenspad en sprak er een zeker respect uit de gekozen teksten. Bij mij bleef vooral het gevoel hangen dat die man verschrikkelijk eenzaam moet zijn geweest, zeker in zijn laatste dagen en uren… en de verwarring die ook zijn kinderen daarrond al een hele tijd voelen; schuldgevoel omdat ze hun vader niet vaker bezochten, maar ook gekwetstheid omdat hij hen eerder in zijn leven zomaar in de steek gelaten had…
Gelukkig zijn een aantal zaken op het allerlaatste moment nog uitgesproken geweest, want die onafgeronde dingen kunnen zo ontzettend veel energie blijven vragen hé. Jongens (en meisje!), het ga jullie goed verder, jullie hebben dat heel goed gedaan samen!
Gisteren werd Saïda begraven, die samen met mij en Wenneke (CCC’kes) de herbronningsweek voor kankerpatiënten in Koningssteen meebeleefd heeft… een jonge vrouw die ik mij altijd zal herinneren als een lieve, moedige dame die haar sjaal met veel fierheid en elegantie rond haar hoofd kon wikkelen en die in haar zoeken naar haar plek op deze wereld zichzelf veel te vaak wegcijferde. En haar prachtige gekleide naakte vrouw met één borst en een bloem-vlinder, die voor haar kwetsbaarheid maar tegelijkertijd ook dat eeuwige verlangen naar vrijheid symboliseerde…
Stilletjes en in verbondenheid met de anderen van de groep denk ik met een warme glimlach aan haar terug en voel mij dankbaar dat ik met haar die mooie week mocht beleven…
En besef ik dat leven en dood heel dicht bij elkaar liggen en ik écht een nieuw leven gekregen heb afgelopen maandag, dat ik met 2 handen ga grijpen!
15 opmerkingen:
dit geldt eigenlijk voor iedereen. Genieten van iedere dag zolang je kan. We staan gewoon (bijna) nooit stil rond deze "werkelijkheid".
Bang om de (mogelijke) feiten onder ogen te zien ?
Ja, rauw is het wel.
Lieve meid,
Met een lach op mijn gezicht denk ik terug aan Saïda...wat een krachtige madame was zij hé...met zulke veelzeggende ogen!
een lieve knuffel
Wenneke
Hoi Tricky,
Ik sta stil met jouw verhaal, ja het kan toch rap gedaan zijn met een mens, redenen temeer om van iedere dag te genieten "carpe diem" en niets uit te stellen.
Geniet van je nieuw leven Tricky, maar zoals ik je ken zal je dat zeker doen, wens je nog een fijn weekend toe
groetjes Sabine
ach dan waren het nogal droeve dagen weeral gisteren en vandaag!
leven is altijd te kort hé meid en zeker als je elkaar nog zo veel te vertellen hebt!
geniet met volle teugen van je leven meid dat doe ik nu ook sinds ik mijn soulmate , hartsvriendin verloren heb nu bijna 8 jaar geleden!!!!!
Confronterend, ook voor jou, wat schrijf je er sereen over, en wat een levenslessen...
Goh... lijken me toch zware dagen die je achter de rug hebt, fijne zondag!
Rauw... Een hele dikke knuffel ... was weer een week om u tegen te zeggen, koekjesbakkende Pippi ;) en je stond er toch maar weer ondanks je misselijkheid ... voor de mensen die je lief zijn ... voor je eigen uitdagingen ... je grijpt het leven meer dan met beide handen alleen ... maar dat deed je eigenlijk voor dat fantastische nieuws ook al hè ... geniet maar van je nichtje ... niets zo ontspannend als een lief babietje op de arm ... en ik heb zo een gevoel dat wat "simpele ontspanning" inderdaad de perfecte afsluiter voor jou is, aan deze vermoeiende week.
Liefs
Als ik dit lees, ben ik dankbaar dat je dat nieuwe leven gekregen hebt.
we moeten er de tijd dat we zijn écht iets van maken, zonnebloemenmeisje !
"Carpe diem " gewoon groot opschrijven da'je 'r niet naast kan kijken! ( Ollie begint West-Vlaams te shrijven! weer een bl...)
Leven en dood liggen echt zo dicht naast elkaar.
Grijp je kans, zoals je zelf zegt Tricky. Genieten.
Wat moet het emotioneel zware zaterdag zijn geweest.
Sterkte en geniet nu van je kleine nichtje.
liefs
Verdriet en vreugde die zich afwisselen ... dat is het leven. Hard en mooi tegelijk. Je omschrijft het zo prachtig. Ik ben helemaal ontroerd.
hoi Tricky,
Wat moet het gisteren zwaar geweest zijn voor je,...........
We hebben idd maar één leven,en de een heeft het toch lastiger dan de ander hé.
maar jij,jij bent heel moedig.
Liefs,Ann
Hoi Tricky,
Ik kom je een stralende en zonnige dag toewensen, geniet ervan het is de laatste zonnige dag
groetjes Sabine
Een reactie posten