Wat is dat toch met mensen, dat ze zo bang zijn voor iets dat eigenlijk zo gewoon bij het leven hoort? Het is zelfs de enige zekerheid die we hebben tijdens ons leven… we gaan ooit allemaal dood. En natuurlijk ben ik ook bang voor het verdict maandag, omdat er zoveel van afhangt, en natuurlijk hoop ik op goed nieuws, want ik vind het veel te vroeg om al afscheid te nemen van het leven, maar ik ben niet bang van de dood zelf, en al helemaal niet om erover te spreken… ik ben bang van het lijden en afzien vooraf, bang dat ik niet meer zal kunnen doen wat ik allemaal nog wil doen, en ook dat moet er af en toe uit bij mij!
En ik zit hier deze week zeker niet voortdurend te denken aan maandag (al moet ik eerlijk toegeven dat het regelmatig toch wel door mijn hoofd flitst) en ik ben ook niet de hele dag zielig aan het doen of zo. Ik probeer te genieten van mijn chemovrije weken, waarin ik weer ietsje meer smaak en goesting heb in eten, en niet de hele tijd met krampen op het toilet hoef te zitten, en een ietsiepietsie minder moe ben.
Maar voor veel mensen lijk ik wel een soort monster te zijn geworden, waar je best zo ver mogelijk van weg blijft, want het zou wel eens besmettelijk kunnen zijn… Mijn antwoordapparaat is nog nooit zo leeg geweest als deze week, ik heb nog nooit zo weinig mensen over de vloer gehad… en als ik dan toch mensen hoor of zie, moet ik hen op hun gemak gaan stellen... Via via hoor ik dan wel dat ‘ze erg met me inzitten’… tja, daar heb ik niet veel aan hé! Ik ben nooit fan geweest van medelijden en betutteling, daar schiet niemand wat mee op, toch?! Medeleven daarentegen…
26 opmerkingen:
Vanuit hetzelfde schuitje...
Lang niet meedraaien met de gewone wereld lijkt wel buiten spel gezet worden. En dat doet pijn!
Zoveel dingen die je beschrijft zijn herkenbaar voor mij. Het doet een traantje rollen, maar het doet ook goed. Ik heb er steun aan.
Dankjewel!
Leen
Alweer zo herkenbaar dat ik er kippenvel van krijg.
De meeste mensen weten duidelijk niet hoe te reageren als het onderwerp mogelijk slechte afloop en sterven aan bod komt en doen dan maar alsof ze het op die momenten héél druk hebben in hun leven om het contact/gesprek te ontlopen. En dan blijft het stil...
Ik hoop dat je maandag goed nieuws krijgt.
Liefs
Jammer dat Ollie zo ver van je woont ( Roeselare ) anders zou Ollie al lang eens langs gekomen zijn met vrouwtje en kleinkind. Om eens gezellig bij te praten.En als je bij ons in de buurt bent , er is plaats in de "herberg" voor u.
Hallo,
Ik lees hier al een tijdje mee en heb al een aantal keer een kort berichtje achtergelaten. Het treft me toch wel wat je zegt, dat mensen je gaan mijden, net op een moment dat je ze zo nodig hebt. Ook ik zie het in mijn omgeving, mensen zijn zo op zichzelf gericht, met hun eigen leventje bezig. Soms verlang ik wel eens naar de samenleving van de tijd van mijn grootouders, waar families nog heel sterk aan elkaar hingen, de buren een oogje in het zeil hielden over de buurkinderen... ja ja, ik romantiseer het allemaal wel een beetje, en natuurlijk had dat ook zijn negatieve kanten, maar nu zijn we toch wel naar een zeer individualistische maatschappij geëvolueerd.
En als je dan nog eens ziek bent en in de ogen van sommigen 'niet meer mee kan', dan tel je misschien niet meer mee. Maar dat zegt natuurlijk meer over hen dan over jou, maar dat maakt het niet minder erg. Misschien worden mensen ook niet graag geassocieerd met zieke mensen, of ze kunnen er gewoon niet mee omgaan. Ze willen wel weten hoe het gaat, om dan met de buurvrouw over je te roddelen hoe slecht het wel gaat, maar het liefst hebben ze die info nog via via. Dan zijn ze toch op de hoogte en ze moeten de confrontatie niet aangaan. Zo voelde ik dat toch aan toen mijn moeder op 38jarige leeftijd kanker kreeg. De juffen vroegen me hoe het ging, maar ik voelde dat ze niet altijd oprecht meeleefden, maar eerder uit waren op de laatste nieuwtjes.
Voor maandag wens ik je een goede uitslag die je nog perspectief geeft op een mooie toekomst en aan je vriendinnen zou ik zeggen, steun tricky!
Volgens mij heel moeilijk wat je daar schrijft. Ik wens je veel kracht voor maandag en hoop zo dat de toekomst weer zonnebloemgeel gaat kleuren voor jou ;)
Helaba,
Wat jammer dat je net deze week minder reacties krijgt... Ik laat niet vaak van me horen, maar ik duim mee voor u!
-eVa-
Lieve Tricky,
Ik duim ontzettend mee voor je maandag, wees daar maar zeker van.Ik vind het heel moedig van je om over de dood te spreken...waarom? Er hangt nog een veel te groot taboe rond....zeker als K- patiënt. Maar onze blogs gaan daar zeker verandering in brengen.
Veel liefs dikke knuf
Dag lieve nichtje
het spijt me heel erg dat ik er maandag niet geraakt ben, zeker als ik nu je blogje lees. Inderdaad, ik ben ook heel bang voor de uitslag maandag, ik hoop zo heel erg dat het goed gaat zijn, ik wil je nog lang niet kwijt! En je weet dat ik 'het moeilijke' ook niet uit de weg ga hé. Het was maandag gewoon mijn dagje niet, maar ik begrijp heel goed dat je net deze week nood hebt aan wat extra steun. Ik bel je zeker nog in het weekend. Hele dikke knuffel, An
Daar heb je ballen voor nodig om daar over te schrijven...
Ik duim met je mee voor een goede afloop...
Dikke knuf
Wenneke
't is ook niet gemakkelijk, daarover praten, écht luisteren wat het voor die ander betekent zonder invullen, met medeleven - voor mij voelt het alvast aan als een heel leerproces (het echt luisteren). Een superwaardevol leerproces! Dus fantastisch dat je erover schrijft... 'k Wens je een liefdevol gesteund weekend, en een goede boodschap natuurlijk maandag, Tricky. Liefde zend ik je alvast.
Tricky,
mensen zijn een beetje bang een zieke te 'kwetsen', weten niet wat ze wel of net niet 'mogen' zeggen en vooral, ze zijn zelf bang van het engste woord : de dood. Daarom praat niemand er graag over.
Ik ben er zelf ook niet bang voor, alleen voor alles wat errond hangt : ik ben bang om pijn te hebben, af te zien, al mijn plannen (die ik toch nooit in één leven kan uitvoeren, maar hoop doet...) niet meer kunnen uitvoeren en vooral : mijn kindjes moeten achterlaten.
Voor mij mag je er zoveel over schrijven als je wil, je mag me bellen of langskomen (helaas wonen we nogal ver van elkaar).
Wat ook waarschijnlijk meespeelt : een mens weet ook niet wanneer de zieke zich goed genoeg voelt om bezoek te ontvangen. Misschien moet je bordjes maken om aan jouw voordeur te hangen zoals : "Vandaag even geen bezoek" en "Je wordt vriendelijk uitgenodigd voor een gezellig momentje" of "Ik heb nood aan een schouder om op te huilen" of "Ik voel me vandaag fantastisch, geniet met me mee". Wie weet helpt het ?
Het is wel waar als je niet meer 'meedraait', je precies minder meetelt. Ik ben een jaar thuis gebleven na de geboorte van mijn jongste en toen had ik ook dat gevoel voor een stuk (ik had het wel druk met de kindjes). Contacten met collega's, kennissen en vrienden verwateren. Gelukkig is er nu een fantastische uitvinding die dat probleem toch een beetje oplost : de blog !
Langs deze weg duim ik alvast voor goed nieuws maandag duimeldeduimeldeduim.
Goed nieuws of minder goed, laat het ons weten (maar het zal goed zijn, daar ga ik vanuit).
Hm... Ik sluit me aan bij wat Dagoog zegt. Zelf vind ik het ook moeilijk om te weten of de zieke nu liever wel of liever geen bezoek wil. Met Mieke heb ik dat ook. Ik wil haar het liefst alle tijd gunnen dat ze samen kan zijn met haar ventje en kindjes. Wat moet ik daar dan gaan zitten koekeloeren. Moeilijk soms...
Maar euh... Van mij mag je mailtjes verwachten! Supercool! Natuurlijk zit hier ook een duim uit voor maandag!
Groetje
volgens mij scan jij je hele leven al Tricky dus angst voor de scan maandag?.. nee dat zal niet..angst voor de uitslag... nee dat zal ook niet, maar wel angst voor "..en dan?" ik leef met je mee en volgens mij maken we eendere dingen mee...zie mijn blogje over collega's en vrienden..over ach je haar komt terug dus....tja meid.. dat het andres is, is niet te beseffen .. en misschien id=s dat maar goed ook.. ieder heeft zijn eigen kruisje..en dat is voor ieder erg..je kunt en mag niet vergelijken, al doen wij mensen dat zo graag.....
2 versjes gevonden..
Wees stralend als een zonnebloem
En vrolijk als een geitje
Dan zegt een ieder die jou ziet
Dat is een aardig meidje
die krijg je omdat er een zonnebloem in voorkomt
en
Ik wens je
overdag veel zon
en wat schaduw in de avond
en soms wat regen en ook wat wind
en veel stilte
en bloemen ook
maar bovenal
mensen om je heen
die van je houden
dikke kus
It's difficult at such a time
to find the words that say
the things that one can only hope
will comfort you today
But may it help a bit to know
that there are near at hand
those who keep you
close in thought
those who understand
Hé mensen, mag ik met jullie meeduimen: duim omhoog voor Tricky!
enne Dagoog en Shirley, misschien kunnen we een klasreünie organiseren: wat zullen we dan een héleboel duimen hebben...
Lieve Tricky, ik vind het superjammer dat we niet in dezelfde straat wonen: ik denk dat ik deze week al vaak op de koffie zou zijn geweest (maar hetzelfde gevoel heb ik al bij zus Mieke). We moeten in de paasvakantie es een dagje uitprikken. Dan kom ik jouw richting uit....
Dag Tricky,
Ik hoop dat je mijn pleidooi onder je vorige mail kon lezen, zoals ik 'm bedoelde.
Ook dit thema is erg, erg complex.
Mag ik je een voorbeeld geven.
Een ex-collega van mij verloor een zoon in een verkeersongeval.
En dit zijn de woorden van de moeder, toen ik vroeg 'Kan je erover praten?
'IK kan erover praten maar mijn man niet. Hij wil dat we erovr zwijgen.'
Tricky, dit is een uitspraak van een moeder en een vader over de dood van hun kind.
Ik ken nog twee vroegere collega's die een dochter verloren.
Ook zij zwegen liever. Om te vergeten, vermoed ik.
Hoe kunnen wij mensen die nog geen kind hebben verloren dan weten hoe we met dergelijke ouders moeten omgaan?
Ik heb een schoonbroer de man van mijn zus met alzheimer. (Vanaf haar 55).
Hij heeft dagen bij mij wenend aan de telefoon gehangen.
Begreep niet dat z'n ex-collega's op een reünie van het bedrijf zo weinig interesse betoonden voor ZIJN erge situatie.
Nu, vergeef me, maar hijzelf had voordien ook enkel maar interesse in het bedrijf en de bridge.
Ik ben mijn zus gaan oppassen bij het begin van de dementie.
Hij kon alleen hier bij mij nog met haar terecht. Maar ik woon in een 'bel-etage'. We moesten ze met ons tweeën de trappen afdragen want ze was telkens in paniek.
Ik ging haar bezoeken, belde de man elke zondagochtend op om 'hem' te steunen. Want zijzelf weet niet meer dat ze bestaat.
Enkel haar mond gaat nog open. Om te eten.
Toen op 25 jan ll. m'n dochter met de kindjes bij mij kwam wonen, vertelde ik hem dat ik wellicht de zondag niet meer zou kunnen bellen.
Want dat was nog meer wassen en ...
Hij nam zelf niet één keer de moeite om mij op te bellen.
Dezelfde man die zo geshockeerd was dat z'n collega's niet ... enfin dat vertelde ik al.
Tricky,
het is een erg complex verhaal.
Ik wens niemand te 'oordelen' ook m'n schoonbroer niet.
Ik hoop dat je m'n woorden leest zoals ik ze bedoel met een pak mededogen ...
En ik wens je moed, kracht en sterkte. En geluk maandag.
Uvi
Je mag me altijd mailen.
En vergeet niet ik ben zeker onvolledig ...
Ik denk aan je ... en leef - van ver- mee. Maar met heel mijn hart. Dus mss is dat niet zo ver.
Hé dappere krijger,
wat je nu schrijft raakt me enorm, ik heb zo de indruk dat je je enorm eenzaam voelt met momenten, ik kan het zo lezen tussen de regels door. Ik heb dat ook met momenten, wou soms ook wat meer bezoek hebben, mijn telefoon mag ook eens meer rinkelen. Maar de meeste mensen hebben het veel te druk of weten niet hoe ze met ons moeten omgaan.
Waar woon je eigenlijk, als het niet te ver is, wil ik gerust eens afkomen om je een hart onder de riem te steken. Kan goed geloven dat dit een héél onrustig weekend voor je gaat zijn. Ik ga voor je duimen maandag en mijn kaarsje gaat voor jou branden. Je mag me ook altijd mailen, ik kan goed luisteren, dit is mijn mailadres : sabine.moons@telenet.be , je mag me ook altijd je gsm nummer eens geven, kan ik je af en toe eens een opbeurend berichtje sturen
groetjes en hou je goed hé, ben in gedachten dicht bij jou
Sabine
Goede avond
Voor maandag goed nieuws gewenst uit gans mijn hart
Kaarsjes zullen ook voor jou branden!
Ik ben de moeder van Elly (CARPE DIEM)blog,daarom ik weet goed wat je bedoeld.
Hoi Tricky,
ik kom je een fijn weekend toewensen en mijn duimen draaien al volop voor morgen. Hoop echt dat je dan goed nieuws krijgt
dikke knuffel
xxxxxxxxxxxxxxxxxx Sabine
O, het is maandag al zover! Wat vliegt de tijd toch als je lol hebt :-(
Ik zal maandag heel hard aan je denken. Ben maandag en dinsdag voor mijn werk ergens op de hei. Schijnt dat we in de vergaderzaal wel WiFi hebben dus ik probeer hier te komen checken.
Heel veel liefs,
Elsje xxx
(woordverificatie is NIET toepasselijk: banteder: we gaan tederheid juist niet verbannen!!)
Wat je schrijft, is heel herkenbaar. Het is begrijpelijk, en tegelijk tragisch, hoe de ene angst de andere aanraakt. Angst voor de mogelijke grens van het leven, en wat het met je doet. En aan de andere kant de angst om er bij een ander mee geconfronteerd te worden. Je moet jezelf in zekere zin loslaten om de ander te horen. En velen durven dat misschien niet. Alsof de ander onbekend terrein in jezelf is. Stotteren kan soms beter zijn dan zwijgen. Ik hoop alleszins dat alles goed verloopt volgende week en dat je goed nieuws zult krijgen.
Ik kan je niet troosten of de zwaarte van de onzekerheid en machteloosheid voor je verlichten. Ik hoop zo voor je dat je maandag een donkere periode kan afsluiten.
veel mensen dragen jou in hun hart,
x x x
Lutje
Dag Tricky,
Ik heb aan je gedacht op reis. Ik was aan het genieten van de bergen in sneeuw, en de zon, en ik dacht: 'Het zou fijn zijn als Tricky hier ook op het balkon kon zitten en er nu van zou kunnen genieten. Ik wil wat dankbaarder zijn voor het mooie in het leven'. Ik hoop met je mee voor maandag. Ik herken het verlangen naar grote families en buurtcontacten van vroeger, zoals iemand schrijft in haar reactie. Nu is iedereen met zijn eigen leventje bezig en ondanks dat ik ook tot deze mensen behoor, mis ik soms sociale geborgenheid. Ook bij doodgaan: Omgaan met dood is nu iets dat iedereen op zichzelf lijkt te doen. Waar is onze verbondenheid tussen ons -allemaal mensen -allemaal sterfelijk -allemaal nood aan steun; hoe goed je elkaar nu wel of niet kent, of je nu kanker hebt of niet, dit hebben we toch allemaal gemeenschappelijk?
Dikke knuf van mij en van al mijn knuffels!
Eline.
Lieve Tricky,
Ik vind je heel moedig hoor.
Het is zeker niet evident om over de dood te praten en vele mensen kunnen daar geen weg mee want dood is nog steeds Taboe.
Ik hoop voor jou dat het maandag heel goed meevalt,dat je de kans krijgt om verder te genieten,....
Liefs,Ann
Hé Tricky,
Had je de uitslag maar al! Niks is erger dan afwachten. Je hebt een pak lef, dame, ik hoop uit de grond van mijn hart dat je hier doorspartelt!
Een reactie posten