Verlenging van Gedichtendag

Heb voor mezelf beslist dat Gedichtendag dit jaar nog een dagje langer mag duren en zet dus vandaag pas een gedichtje op mijn blogje, eentje dat me al lang erg dierbaar is…


Dat was de nacht, zijn eerste zonder.
Het was heel vreemd, alleen in bed,
Een klein en eenzaam ventje onder
De dekens, huilen tot en met,
Zijn Teddy in de kou gezet.

Het heeft nog weken lang geduurd,
Eer hij zijn speeldier kon vergeten
En weer normaal zijn bord leegeten,
Maar iets in hem was rauw geschuurd.
Een kleine pijn bleef onversleten
En heeft tot aan zijn dood geduurd.

(Theo Van Baaren)


En voor de rest…
Kabbelt het leven hier stilletjes voort,
Zweet ik de chemo uit mijn lichaam,
Houden dekentjes en kersenpitjes me lekker warm,
Bestaan dagen vooral uit slapen/rusten, telefoneren, bezoekje ontvangen, tv kijken, enz…
Smaakt soep niet zoals ze bedoeld is te smaken maar toch goed genoeg,
Zet ik elke dag mijn stapje in de wereld (en gelukkig schijnt de zon),
Leef ik op van de dialyse, die me verlost van wat gif in mijn lijf…,
Kijk ik uit naar het weekend met wat leuke dingen op het programma, die ik hopelijk ga kunnen doen…?!