Speldenkussen

Als een speldenkussen, zo voelde ik me gisteren…
Mensen met naaldenfobie, onthoud u van dergelijke behandelingen (en anderen eigenlijk ook maar beter hoor!).
De hachelijke onderneming zit er op en ik hoop van harte dat het bij deze ene keer bleef, wat blijkbaar nog niet zo zeker is, want toen ik vroeg wat een eventueel volgende stap zou zijn, gesteld dat deze straaltjes hun werk toch niet naar behoren zouden doen (ik weet het, ik mag zo niet denken, maar goed, je kan maar beter voorbereid zijn!), kreeg ik als antwoord dat ze deze ‘procedure’ tot 3x kunnen herhalen… ik had het kunnen weten hé, daar op den berg delen ze graag ‘extraatjes’ uit…


Mooi op tijd werd ik dinsdagavond ‘afgeleverd’ op mijn ‘suite’ door mijn lieve collega/vriendin MP (thanks hé) en werd ik meteen getrakteerd op zo’n fameus lavement omdat je darmen best zo leeg mogelijk zijn als je een dag en een nacht moet stil liggen.
De procedure zag er inderdaad ietsje anders uit dan de vorige inwendige bestralingen maar echt veel aangenamer leek het me toch niet, behalve de plaats waar de straaltjes terecht moeten komen misschien…


Woensdagochtend in alle vroegte werden de bronhouders onder algehele narcose ingebracht en na nog een foto of alles wel juist zat (zéér belangrijk natuurlijk) en nog wat metingen werd ik met mijn vriend de afterloading-machine (vanwaar de stralen komen) in afzondering gelegd, als een vis in een aquarium weliswaar want de verpleging kan je doen en laten volgen achter glas…


De rest van de dag heb ik, dankzij de kalmerende medicatie in een soort roes doorgebracht, met af en toe een flits In de gloria ertussendoor… en niet te vergeten mijn ongewenst bezoek! Blijkbaar ben ik toch echt wel een ‘interessant geval’ want plots stond Mr Prof Radiologie himself aan mijn bed met maar liefst 4 stagiairs… die mochten mij allerlei vragen stellen waar ik volgens mij tamelijk versuft en verdwaasd op geantwoord heb, maar goed, het is voor het goede doel zullen we maar denken! Alleen moest ik daardoor nog een half uur langer in deze onconvenabele houding blijven liggen, want de radioactiviteit werd uiteraard uitgeschakeld tijdens dit bezoek.


Uiteindelijk werd ik rond 22u30 pas bevrijd van mijn naaldjes en ging ik een erg onrustige nacht tegemoet. Vanmorgen nog een controle-onderzoekje, en dan mocht ik naar huis…
Wordt vervolgd want er is hier onverwacht bezoek aangekomen ;-)!!!