(niet zo) Lieve lymfen...

Ik voelde me net zo zenuwachtig als vroeger bij examens, toen ik gisteren voor de deur van de prof zat te wachten. Er was alleen één groot verschil… toen was ik (vooral) zenuwachtig omdat ik eigenlijk heel goed wist dat ik niet voldoende of niet grondig genoeg gestudeerd had, nu was ik zenuwachtig omdat ik toch wel een beetje bang was voor het verdict (hoe positief je ook probeert te denken, de kriebels zijn er toch hoor!) maar in tegenstelling tot bij examens was mijn eigen inbreng hierin nu helaas nihil (denk dat ik anders wel serieus geblokt zou hebben eigenlijk!)

De prof werd geflankeerd door de assistent-radiotherapeut die ik al kende van tijdens de bestralingen en eigenlijk had ik toen al kunnen weten dat dat niet veel goeds beloofde…

Terwijl ik plaatsnam vroeg mijn wijze mij broodnuchter ‘En, hoe gaat het?’. Ik dacht ‘wat een vraag’, maar antwoordde toch nog behoorlijk gevat ‘Tja, dat zal er vanaf hangen wat u me nu gaat vertellen zeker, maar ik heb me al beter gevoeld’.

Gelukkig ging hij daarna meteen over tot het bespreken van de resultaten en die komen hierop neer: ik had vorige week eigenlijk al verkeerd begrepen dat er maar op 3 plaatsen vergrote lymfeklieren te zien waren op de scan. Blijkbaar waren een heleboel lymfeklieren/knopen vergroot maar waren er enkele die er ‘meer verdacht dan de andere' uitzagen, en wekte ook hun ligging reden tot ongerustheid op. Lymfe-uitzaaiingen verlopen blijkbaar bij alle kankers via een specifieke route en bij baarmoederhalsK is dat via het bekken en de lies over het mediastinum (ruimte hogerop tussen de longen) naar de hals en oksels.

En dit is dan het slechte nieuws: er zijn nu toch weer op 2 plaatsen in dat mediastinum slechte cellen gevonden, meer bepaald in de para-aortale en de subcarinale lymfeklieren, hetgeen betekent dat die verdomde cisplatine in mei/juni zijn werk niet naar behoren heeft gedaan (ah nee, die had teveel werk met het vernietigen van mijn nieren hé! sorry voor de ironie!).

Er wordt me nu een boost-radiotherapie (een éénmalige zeer hoge dosis bestraling) voorgesteld van die 2 plaatsen, maar ook dat zal dan weer in experimentele vorm zijn, en niet helemaal zonder risico aangezien het om een delicate plaats gaat, kort bij het hart enzo. Daarvoor zat de radiotherapeut er dus al bij, en ik mocht meteen het ‘informed consent’-formulier (een soort toestemming die je geeft dat je deelneemt aan een experimenteel onderzoek of behandeling) ondertekenen. Wat ik dus nog niet gedaan heb, aangezien het me toch wel wat overviel allemaal en ik er liever eerst nog eens met mijn huisarts over sprak.

Het goede nieuws is dat er nog geen uitzaaiingen in organen gevonden zijn (longen zijn bij dit soort K vaak de eerst aangetaste organen) en dat de supraclaviculaire lymfeklieren (links in de hals) nog niet zijn ‘besmet’ (al deze leuke woorden had ik dus maar half mee naar huis gisteren, maar mijn huisarts wist ze me mooi te spellen!).

Oh ja, de andere vergrote lymfeklieren zijn wellicht wel gewoon ontstekingen tengevolge van de lyme… daar wordt voorlopig niets mee gedaan. Hopelijk nemen ze vanzelf af als de antibiotica aanslaat...?!

Ik schiet nu niet meteen helemaal in paniek, maar vind het toch niet zo’n leuk idee (understatement) dat er blijkbaar toch nog van die monstertjes in mijn lichaam ronddwalen… en ik vond dat de heren dokters toch net een tikkeltje te vrolijk waren en ietsje té luchtig deden over dit gegeven. Blijf een beetje met het vervelende gevoel achter dat mijn toestand hen wel goed uitkomt voor al hun experimentjes… pas op, ik ben daar niet tegen hé, want geneeskunde is nu eenmaal geen exacte wetenschap en vooral gebaseerd op 'trial en error' en ik wil daar ook best mijn lijf voor ter beschikking stellen in de hoop dat het tenminste voor anderen wat oplevert, maar liefst ook voor mezelf natuurlijk!

Er zit allemaal wel wat haast bij blijkbaar want ze willen eigenlijk morgen al een simulatie doen en volgende week woensdag de boost-bestraling... peanuts?! eh... ben toch niet overtuigd...

wordt vervolgd...