Komen piepen...

En dan, na een lange lange blogstilte, kom ik toch weer eens piepen... Een beetje aarzelend...
Nog niet meteen om een uitgebreid verhaal te doen, maar wel omdat velen van jullie me toch al die tijd persoonlijk zijn blijven mailen en me dat echt wel ongelooflijk veel deugd heeft gedaan en ik jullie dat toch ook wel even wil laten weten... Ook al reageerde ik niet altijd persoonlijk op jullie mailtjes, en vond ik soms pas na lange tijd de energie om iets (veel te kort) terug te laten weten, het betekent heel veel voor me, dat zelfs hier, net hier, toch nog zoveel aandacht blijft voor iemand die al een hele tijd niet meer blogt... Vaak was een mailtje van jullie het enige lichtpuntje op een donkere dag (oei oei, wat klink ik pathetisch nu!).

Mijn 40ste levensjaar had een geweldig jaar moeten worden, maar werd een rotjaar, met meer downs dan ups, zowel op fysisch als op psychisch vlak! Het begon met een depressie, werd verergerd door een paar gebroken ribben met veel pijn tot gevolg, en het aanhoudende moe zijn en de pijn die maar niet onder controle geraakt, samen met de nierperikelen, hebben me flink de das om gedaan... 5 jaar vechten eist zijn tol, altijd proberen positief-realistisch te blijven ook... en als je dan ook nog van je beste vrienden te horen krijgt dat je 'toch nog wat positiever moet wezen', dan zinkt alle moed je in de schoenen.

Heel wat mensen hebben intussen ook afgehaakt, wat ik ergens ook wel begrijp, want ik zat soms zo diep, dat ik ook niet altijd zo ok (dwz niet zo vriendelijk en begrijpend, en aandacht hebbend voor de problemen van anderen!) heb gehandeld en gereageerd... en tja, lang ziek zijn en niet meer kunnen deelnemen aan 'de wereld rondom' en vooral, zelf niet de energie hebben om contacten te onderhouden, het niet meer altijd kunnen opbrengen naar de verhalen (en vaak problemen!) van anderen te luisteren, het doet mensen afhaken natuurlijk...
Jammer, maar realiteit! En zelf was ik het ook beu dat ik nooit es mocht en kon zeggen hoe ik me eigenlijk écht voelde... zolang je lacht en optimistisch bent, alles ok, maar ho maar, als je eens eventjes een andere kant laat zien (die er uiteraard ook is, wat dacht je dan?!), dan krijg je meteen te horen dat je 'je moet herpakken', 'dat je zo negatief niet mag denken', enz enz... en dat was ik beu. Dus sloot ik me maar af, en op! En misschien was dat wel wat ik even nodig had, want ja, sinds ik 41 ben geworden (al 2 maand geleden hoor!), gaat het heel stilletjes aan ietsje beter met me...ik besloot ook met de medicatie (de antilichamen) te stoppen, tenminste tijdelijk, eens zien wat dat voor effect op me heeft... Natuurlijk nadat ik het er uitgebreid met mijn huisarts en oncoloog over had hoor... maar ik zat echt zo aan de grond, dat ik zelfs euthanasie overwoog, en toen was de beslissing snel genomen...

En wees niet ongerust, ik neem nog genoeg andere medicatie (voor mijn nieren, voor de ontstekingen die me helaas nog steeds blijven lastig vallen, voor de - soms ondraaglijke - zenuwpijn, voor het opkrikken van mijn immuniteit, ...).

Maar omdat sommigen onder jullie niet opgaven me te blijven mailen, en te blijven me een hart onder de riem te sturen zo nu en dan, vind ik dat ik even terug moet komen... omdat ik ondanks alles toch ook nog steeds van het leven probeer te genieten, van het kleine, soms zo eenvoudig als een mooie zonsondergang, of een mailtje van één van jullie... en omdat ik jullie dat ook wil laten weten!
En ook wel omdat ik jullie gemist heb...
Dus wie weet... een nieuwe start hier?!
Ik beloof nog niks, ik zie het wel, sommigen onder jullie 'ontmoet' ik intussen ook wel 'elders'...
De tijd zal het uitwijzen, maar in elk geval, dikke dankjewel voor wie hier al die tijd trouw een kijkje bleef nemen... (volgens de statistieken is er meer dan 2000 keer naar dit laatste logje gekeken ;-))


tricky